
Η Αραχωβίτισσα υφάντρα
Η Αραχωβίτισσα υφάντρα Η Αραχωβίτισσα υφάντρα υπήρξε για αιώνες μία από τις κεντρικές μορφές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της Αράχωβας. Σε έναν τόπο ορεινό,
Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι θεοί όρισαν τον τόπο αυτό ως τον «ομφαλό της γης», στις πλαγιές του Παρνασσού και σε άμεση γειτνίαση με το Μαντείο των Δελφών. Σε αυτόν τον ιστορικά και συμβολικά φορτισμένο χώρο ανδρώθηκε η Αράχωβα, διατηρώντας ακέραιη τη γνησιότητα της ελληνικής ψυχής και της παραδοσιακής της ταυτότητας.
Η Αράχωβα πέτυχε να συνδυάσει τη διαχρονική λαϊκή της παράδοση με τη σύγχρονη τουριστική ανάπτυξη, χωρίς αλλοίωση του πολιτισμικού της χαρακτήρα. Η αραχωβίτικη παράδοση, όπως καταγράφεται και στις λαογραφικές αναφορές του Νικολάου Πολίτη, συγκροτεί ένα ζωντανό σύνολο ιστορικών στοιχείων, θρύλων και προφορικών αφηγήσεων.
Κορυφαία έκφραση της τοπικής παράδοσης αποτελεί το Πανηγυράκι, σύμβολο συλλογικής μνήμης και κοινωνικής συνοχής, ενώ τα δημοτικά τραγούδια, η καιρική λαογραφία και τα παραδοσιακά ήθη και έθιμα, όπως καταγράφονται από τον Πολίτη, αποτυπώνουν τη βαθιά σχέση των κατοίκων με τη φύση, τον χρόνο και την κοινότητα.
Η αραχωβίτικη παράδοση παραμένει ζωντανή και βιωματική, αποτελώντας πολύτιμη πολιτισμική κληρονομιά και σταθερό οδηγό για το μέλλον της Αράχωβας.

Η Αραχωβίτισσα υφάντρα Η Αραχωβίτισσα υφάντρα υπήρξε για αιώνες μία από τις κεντρικές μορφές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της Αράχωβας. Σε έναν τόπο ορεινό,

Η σύσταση και λειτουργία ενός Λαογραφικού Μουσείου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη διάσωση των στοιχείων του παραδοσιακού τρόπου ζωής, του λαϊκού μας δηλαδή πολιτισμού, όπως

1. Η υφαντική στην Αράχωβα. Μεταξύ των περιοχών στις οποίες άνθισε η υφαντική σαν οικιακή και εργαστηριακή τέχνη (Ήπειρος, Θεσσαλία, Σουφλί, Καλαμάτα) ήταν και η Αράχωβα,