Ιστορικό πλαίσιο
Η περίοδος κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η Μάχη της Αράχωβας, το φθινόπωρο του 1826, υπήρξε μία από τις πιο κρίσιμες φάσεις της Ελληνικής Επανάστασης. Μετά από πέντε χρόνια σκληρού αγώνα, οι ελληνικές δυνάμεις βρίσκονταν σε δύσκολη κατάσταση. Οι εσωτερικές διχόνοιες και οι εμφύλιες συγκρούσεις των προηγούμενων ετών είχαν αποδυναμώσει σημαντικά το επαναστατικό κίνημα, ενώ η στρατιωτική πίεση από τις οθωμανικές δυνάμεις είχε ενταθεί.
Η πτώση του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1826 αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για την Ελληνική Επανάσταση. Η πόλη, που είχε καταστεί σύμβολο αντίστασης και αυτοθυσίας, μετά από μακρά και ηρωική πολιορκία έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Το γεγονός αυτό προκάλεσε βαθιά απογοήτευση στους Έλληνες αγωνιστές και έδωσε την εντύπωση ότι η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα πλησίαζε στο τέλος της.
Την ίδια περίοδο, ο οθωμανικός στρατός υπό τον Κιουταχή πασά είχε αναλάβει την καταστολή της επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα. Με ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις και την υποστήριξη έμπειρων αξιωματούχων, οι Οθωμανοί κατόρθωσαν να ελέγξουν πολλές στρατηγικές περιοχές της Ρούμελης. Η πίεση προς τους Έλληνες αγωνιστές ήταν συνεχής, ενώ πολλές περιοχές αναγκάστηκαν προσωρινά να υποταχθούν.
Μέσα σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, η Ελληνική Διοίκηση προσπάθησε να αναδιοργανώσει τον αγώνα. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια επρόκειτο να διαδραματίσει ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ένας από τους ικανότερους και εμπειρότερους στρατιωτικούς ηγέτες της Επανάστασης. Τον Ιούλιο του 1826 η Ελληνική Κυβέρνηση τον διόρισε Αρχιστράτηγο της Ρούμελης, αναθέτοντάς του την ευθύνη να ανασυγκροτήσει τις ελληνικές δυνάμεις και να οργανώσει την αντίσταση στη Στερεά Ελλάδα.
Ο Καραϊσκάκης, γνωρίζοντας άριστα τη γεωγραφία και τις ιδιαιτερότητες της περιοχής, προσπάθησε να κινητοποιήσει τους τοπικούς οπλαρχηγούς και να συγκεντρώσει ξανά στρατιωτικές δυνάμεις. Με στρατηγικές κινήσεις και συνεχείς ελιγμούς, επιδίωξε να ανακόψει την προέλαση των οθωμανικών στρατευμάτων και να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες για μια αποφασιστική σύγκρουση.
